Jutrošnja dešavanja u Botunu označila su politički kraj Vlade Crne Gore. Ne formalno – jer brojevi u Skupštini i dalje postoje – ali suštinski, nepovratno i pred očima javnosti. Vlada koja pošalje naoružanu policiju na sopstveni narod i hapsi poslanika parlamentarne većine prestaje da bude demokratska vlast i postaje aparat sile.
Bez obzira na to koliko poslanika danas formalno stoji iza nje, Vlada je pala na najosnovnijem ispitu – ispitu legitimiteta.
Slanje policije u Botun nije bila tehnička ili bezbjednosna odluka. To je bila politička poruka. Poruka da se volja građana ignoriše. Poruka da referendum sa 98 odsto protiv nije obavezujući. Poruka da se problemi ne rješavaju dijalogom, već pendrecima. I to je poruka koja ruši svaku priču o evropskim vrijednostima, vladavini prava i demokratskoj zrelosti.
Hapšenje Milana Kneževića, poslanika i lidera parlamentarne većine, tokom protesta naroda koji brani elementarno pravo na život i zdravlje, predstavlja presedan koji je Crna Gora vidjela samo u najtvrđim fazama DPS režima. Time je Vlada sama sebi oduzela legitimitet i priznala da više nema politički odgovor, već samo silu.
Ovo nije bio sukob države i „grupe građana“. Ovo je bio direktan sukob vlasti sa sopstvenim narodom. Botun danas nije periferija – Botun je epicentar političkog sloma.
Vlada koja nije sposobna da razgovara sa jednom opštinom, koja ne umije da uvaži referendum, koja poseže za policijom umjesto za dijalog – takva Vlada nije sposobna da vodi državu. Ako ne možete riješiti Botun, ne možete voditi Crnu Goru.
Posebno zabrinjava činjenica da je ovim činom urušen i minimum političkog povjerenja unutar same parlamentarne većine. Kada hapsiš one na čijim glasovima počivaš, jasno poručuješ da si izgubio kontrolu, kompas i legitimitet.
Od jutros više ne govorimo o Vladi koja griješi. Govorimo o Vladi koja je pala – moralno, politički i demokratski.
Sve nakon Botuna je puka forma. Suština je završena.
Ова назови влада која је продала вјеру за вечеру већ по ко зна који пут ради против свога народа.