Piše, Perica Đaković: Kao u pjesmi „Zagrljeni“

I dok veliki dio građana Herceg Novog iščekuje kako će njihovi predstavnici u Skupštini opštine glasati o mjestu gdje bi trebalo postaviti spomenik jednom od najuglednijih Novljana, nekadašnjem načelniku Opštine, da li po savijesti ili po nalogu svojih partija, dotle Mirko Komnenić ruku pod ruku čeka njihovu odluku sa Rudijem Karužićem, alijas „Njunjom“, u jednoj od opštinskih garaža. Za razliku od Njunja koji je doživio da njegov spomenik osvane pred Novljanima i brojnim turistima, i ni manje ni više nego na glavnoj gradskoj štrafti. Eto tu je proveo nekoliko godina i postao najslikaniji lik čija je slika obišla cijeli svijet kao uspomena turista, ali zbog nemanja dozvole i papira nedavno bude uklonjen i smješten u pomenutu garažu da čeka dalju subinu. Naime, dok je Njunjo doživio da kao kolateralna šteta plati ceh, zbog nelegalnog postavljanja, u selu Zaostro u beranskoj opštini, spomenika Pavlu Đurišiću, koga još organi i ministarstva ne mogu da uhvate.

Dakle, za razliku od Njunja, kao novskog oriđinala, Mirko Komnenić nije ni stigao da ga Novljani sem na maketi vide, iako je njegov spomenik u grad, na čijem je čelu je on proveo mandat, stigao skoro prije dvije godine. Tako da čovjek, koji je sa suprugom poslije svoje smrti marta 1941. godine gradu zavještao svoju kuću za muzej, eto prvo je čekao da ga se njegovi sugrađani sjete, a vlast prije nekoliko godina donijela odluku da mu se oduži postavljenjem spomenika.
Kako sam u međuvremenu saznao, Mirko Komnenović je poslije Drugog svjetskog rata pao u zaborav, kažu ne slučajno jer je bio bliski prijatelj sa kraljem Aleksandrom i Nikolom Pašićem, po čijem nalogu je prikupljao u Rusiji dobovoljce i doveo ih da se priključe Srpskoj vojsci u oslobađajućem pohodu ovih prostora. Komnenović kao patriota nastavlja svoj politički rad i na listi Pašića pobjeđuje na izborima u Boki Kotorskoj 1923. i 1925. da bi 1930. godine postao načelnik Herceg Novog, gdje ostaje sve do 1935. godine kada na listi predsjednika Vlade Jevtića ponovo pobjeđuje i postaje ministar u vladi Kraljevine Jugoslavije. I ako je okončao svoj život prije kapitulacije Jugoslavije, Italijanski vojnici po dolasku u Herceg Novi nisu vjerovali da Mirka više nema među živima i tražili su da se njegov grob otvori kako bi se u to uvjerili.

I ako je svojim testamentom svom gradu ostavio svoju kuću za Zavičajni muzej, uz napomenu da srpski barjak koji se tu nalazi ostane na vidnom mjestu za vječita vremena. Možda je taj barjak smetao novoj vlasti koja sve do 50-tih godina ne sprovodi u život testament, pa je tako kažu njegova kuća služila nekim pojedincima da u njoj drže ovce, a njegove patriotske zasluge nisu bile dovoljne da mu se podigne makar ploča ili uđe u lokalne udžbenike. Ipak, 1953. godine njegov testament je realizovan, a nove opštinske vlasti donijele su odluku da se ovom uglednom Novljaninu podigne spomenik. Skoro i da nema Novljanina koji nije pozdravio tu odluku, ali ne i predlog da se njegov spomenik nađe na platou gradske pijace, već veliki broj građana traži da se spomenik postavi na neko mnogo uglednije i frekventnije mjesto, a takvih ima od glavnog gradskog trga, novog platoa ispred zgrade Opštine, do platoa na skveru preko puta Novljanke, pa i drugih.

Upravo donošenje ove odluke koja se našla na sedmoj gradskoj sjednici koja je u toku našla se u centru pažnje građana Herceg Novog, a da je tako najbolje govori podatak da je ta tačka dnevnog reda i ako prvobitno planirana kao 4. odlukom kolegijuma prebačena na 44. posljednje mjesto, a to znači za utorak predposljednji dan ove 2025. godine.
I dok Novljani iščekuju kako će glasati odbornici, koje su birali na posljednjim izborima 51,33 posto građana (tolika je bila izlaznost) Spomnik Mirka Komnenića i dalje „čami“ u jednoj od vatrogasnih garaža, ali za razliku prošle godine kada je dovezen poslednjih par mjeseci nije sam – društvo mu pravi uklonjeni Njunjov spomenik, rekli bi po onoj pjesmi Frana Lasića „Zagrljeni“.

Perica Đaković