Možda se ispostavi da je ključni trenutak opstrukcije u pokušaju da se nakon formalnog pada DPS-a pravosudno riješi slučaj ubistva Duška Jovanovića onaj kada su glasila lojalna bivšem režimu objavila da tadašnji potpredsjednik Vlade zadužen za koordinaciju bezbjednosnog sektora Dritan Abazović pregovara sa potencijalnim svjedokom saradnikom u ZIKS-u.
Mediji su istog dana otkrili i da je riječ o Ljubu Bigoviću, osuđenom za učešće u ubistvu Slavoljuba Šćekića, pripadniku grupe koja se dovodi u vezu sa SDB Crne Gore, čije je članove naoružavao MUP Crne Gore. Reversi oružja izdatih od strane MUP-a Bigoviću, ali i Arminu Muši Osmanagiću i Saši Boreti, predati su prema mojim saznanjima Višem tužilaštvu u martu ove godine. Ti reversi su dokaz veze pomenutih lica sa CG Službom koja nije radila ništa što nije u interesu tadašnjeg vrha državne vlasti. Iz navedenog jasno je i ko ima objektivnu odgovornost za sva (ne)djela ove grupe ili pojedinačno njenih članova.
Gugl pretraga odaje ko je prvi objavio vijest o Abazovićevoj posjeti zatvoru i pregovorima sa potencijalnim svjedokom saradnikom u slučaju bez čijeg rešenja Crnu Goru mogu da prime u EU samo na osnovu nekakvog Faustovskog pakta. Detalji razgovora Abazovića sa Bigovićem, prema mojim saznanjima, jasno su ukazivali na veze SDB Crne Gore sa ubistvom Duška Jovanovića. Nakon objavljivanja vijesti i otkrivanja identiteta potencijalnog svjedoka, Bigović se povukao. Prilikom saslušanja u tužilaštvu, tadašnjoj vd Vrhovnog državnog tužioca Maji Jovanović nije priznao ništa od onoga što je rekao Abazoviću. Jasno je da je na ovakav epilog uticalo objavljivanje njegovog identiteta i sve što se potom desilo iza zidova spuške tamnice.
Nema nikakve dileme da bi ono što je Bigović otkrio u pregovorima oko njegovog svjedočenja u slučaju ubistva Duška Jovanovića, da se kojim slučajem čulo u sudnici, izazvalo politički zemljotres kakav Crna Gora nije doživjela u ovom, a moguće ni u drugoj polovini prošlog vijeka. Nije teško pretpostaviti koji i čiji sistem bi se trajno urušio nakon totalnog raskrinkavanja zločina koji je obilježio epohu vladavine Mila Đukanovića.
Zanimljivo je, iz ove perspektive, analizirati i postupke i reakcije pojedinaca ali i organizacija (medijskih, poliitčkih i bezjednosnih), nakon otkrića da se pregovara sa potencijalnim svjedokom saradnikom koji može da prelomi u podizanju optužnice odgovornima za ubistvo Duška Jovanovića. Te reakcije, jasno otkrivaju i ko se preplašio istine, odnosno finalnog raskrinkavanja.
Ne treba biti mnogo pametan pa da se zaključi porijeklo straha kod pojedinaca od svjedočenja o ulozi spuškog pritvorenika D.G. u ovom zločinu. Meni lično, veoma je zanimljivo što su baš ta lica koja su se našla u panici od mogućeg svjedočenja Bigovića, danas u gotovo patološkom pregnuću ne bi li mene diskvalifikovali i odstranili iz medijskog etra. Retoričko je pitanje da li pomenuto pregnuće ima veze sa njihovim relacijama sa pritvorenikom D.G.?
Nadam se da će u ANB-u pošteno sabrati ove informacije i djelovati u skladu sa njima, bez obizra na moguće poslovne relacije sa pojedincima čiji sam lik i djelo nacrtao u ovom osvrtu.
I brojni drugi događaji i aktivnosti preduzeti nakon Abazovićeve posjete Spužu, otkrile su dubinu zavjere i umiješanosti bezbjednosnih struktura u ubistvu Duška Jovanovića. Indikativna je s tim u vezi i ostavka savjetnika tadašnjeg vicepremijera koja se desila neposredno nakon posjete Spužu. I to lice je daleko otišlo u maltene javnom pokušaju moje diskvalifikacije predstavljajući me kao agenta BIA pred 20-ak narodnih poslanika i premijerom Milojkom Spajićem. Da li su iza tih javno izrečenih tvrdnji skriva takođe onaj gore opisani strah od finalnog raskrinkavanja poslovnih veza pritvorenika D.G. sa pojedincima i grupama koji nisu imali časnu ulogu u mračnim dešavanjima s početka ovog vijeka?
Hobotnica je načeta. Njeni medijski, NVO, politički i bezbjednosni kraci krvare minulih mjeseci više nego što su ikada, a jedini razlog što nisu i otkinuti je u neodlučnosti, nespretnosti i strahu nadležnih za taj posao. Drugi razlog je u ucijenjenosti pojedinaca kao i šibicarskom duhu onih koje više od pravde interesuje lični profit.